روزانه های پسرانم 98/5/1

سلام و درود

از روزهای شروع به کار بگم براتون که خدا رو شکر مستقر شدیم در محل کار و اوضاع هم به کمک دوستان موافق و مخالف داره به خوبی سپری میشود. این روزها آراد رو با خودم میام سرکار تا هم حوصلش سر نره تو خونه و هم مامانی یه نفسی بکشه. از طرفی هم گل پسرم یکشنبه ها و سه شنبه ها کلاس بدمینتون داره و مربیش خیلی خیلی ازش راضی و فرمودند با اینکه سه جلسه اومده کلاس پیشرفت خیلی خوبی کرده من بهش افتخار میکنم. دوشنبه ها و سه شنبه ها هم کلاس مشاعره آزیتا ی عزیز رو داره که باز هم پسرم منو سربلند میکنه و هر بار که میریم کلاس از خدا میخوام تا بهم توان بالا بده تا بتونم بهترین ها رو برای بچم انجام بده. حاضرم تمام قت و انرژیم رو بذارم تا بچه ها م بهترین ها رو تجربه کنن. از طرفی هم مسئولیتم خیلی خیلی سنگین تره بخاطر وجود این هم توان بالای آراد نمیدونم ولی بعضی وقتا اینقدر به این موضوع فکر میکنم که مثل دیونه ها میشم. بگذریم خدا به همه ی مادرا کمک کنه .

نیکان پسری هم که این روزا همش خونه ی مامانی هست و هر روز صبح میره اونجا همنجا مستقره تا بعدظهرها و طبق عادت باید غروب حتما ببریمش بیرون و یه دوری با هم بزنیم تا سرحال بیاد .

 از حرف زدنش هم بگم که ب ب و  آدا که منظورش آراد هست .دندونش هم حسابی در حال دراومدنه و تقریبا اواخر هفت ماهگی اولین دندونش رو درآورد و  به بچم اصلا زمان نفس کشیدن نمیده و یکی پس از دیگری نیش میزنه بیرون. همچنان در و دیوار رو میگیره و سرپا میشه  ولی از راه رفتن که الان در ده ماهگی بسر میبره خبری نیست که نیست. غذا خوردنش هم که در نوع خودش پروژه ای هست سخن کوتاه که یواش یواش داره مردی میشه واسه ی خودش.